چند طنز کوتاه از کیومرث منشی زاده:

حکیم طنز آور

- لذتی که در خواندن هست در نوشتن نیست.

تعریف علمی: نوشتن, انتقامی است که نویسنده از خواننده می گیرد. و گرنه آدمیزاد چرا باید روزها و ماه ها و سال ها عمر عزیز خویش را برای تلف کردن وقت عزیز دیگران تلف کند؟

ارشاد العوام: اگر زیاد نوشتن دلیل زیاد فهمیدن بود , خودکار , می شد فهیم الملک. در حالی که همه می دانند نویسنده ی فهمیده ,می شود مطیع الدوله.

نتیجه ی گیاه شناسی: کسانی که زیاد می نویسند نه خوانندگان گرامی را دوست می دارند نه درخت ها را.

نتیجه ی ریاضیدر سلسله ی G.G.S:کسی که زیاد می نویسد ثابت می کند که کم می خواند.

نتیجه ی غیر اخلاقی:نویسندگان از خواندن نفرت دارند: زیرا وقتی را که می شود صرف خواندن کرد صرف نوشتن می کنند.

-  بدبختی، گربه ی سیاهی است که اگر از در بیرونش کنی خودش را از سر دیوار توی خانه می اندازد. و خوب دیگر مگر تا کجا می شود دیوارها را بالا برد؟

- یکی گفته بود: پسر من شعری گفته است بهتر از شعر سعدی.

_گفتند:چه گفته است پسرت؟ جواب داد: پسرم گفته است:

سرو قدی میان انجمنی / به که هشتاد سرو در چمنی

گفتند مگر سعدی چه گفته است؟

_گفت:سعدی گفته:

سرو قدی میان انجمنی / به که هفتاد سرو در چمنی

گفتند : و فرض که اقا زاده به شعر سعدی ناخنک هم نزده باشد بفرمایید کجای شعر ایشان بر شعر سعدی رجحان دارد؟

_پدر مهربان با دلخوری گفت : آخر من به شماها که رجحان هشتاد بر هفتاد را درک نمی کنید چه بگویم!!!!!

کیومرث منشی زاده کی هست؟ (ادامه مطلب)

خیلی از مدارس در شهر ها و شهرستان ها تعطیل شده اند. تعداد دانش آموزان کم شده. دیگر ملت باندازه سال های جنگ - پرطراوت و بی حساب - زاد و ولد نمی کنند. اما در عوض وعده نهاد رییس جمهوری بود که با یک اعلام تلفنی بدون ابلاغ رسمی (به شعبه های بانکی از مرداد امسال) در خصوص افتتاح حساب یک میلیون تومانی بازاری هر نوزاد، زایید و تنها زائوها فهمیدند این وعده سرخرمن هم مثل حباب های دیگر توخالی بود و ترکید.

ازدواج ها هم که از هر 6 تا یکی منجر به طلاق است تا آمارمان به قهرمانی المپیک برسد. از آن 5 تای به سامان رسنده هم اگر عقل و توانی برای زوج ها باقی بماند هزار حساب دودوتا چارتا لازمست تا بلکه شوق و جرات و حماقت را در هم بیامیزند و کودکی  از این ملغمه حاصل کنند.

باری، دیگر خبری از مدارس پر و پیمان دو شیفته و سه شیفته ی زیر چتر ترس و اضطراب و قرمز گردان آژیر و بمباران نیست.

نظام های آموزشی از ثلثی به ترمی و از آن به سالی واحدی تغییر می کند و قدیم به جدید . جدید به نوین و ... تغییر چهره می دهند  و بناست دوباره به نظام شش کلاسی عهد طاغوت ( به یاری خداوند و امام زمان)  برگردد.

کتاب ها مدام در تحول و تغییرند چنانکه در تاریخ این سال ها می فهمیم که تا همین هزاره پیشین دایناسورها در این مملکت زندگی می کردند... نه خبری از رستم دستان مانده نه گردآفرید دلار نه سیاوش نه پیران نه عنقا و نه اکوان!

نسل ها کماکان مثل موش های آزمایشگاهی بی صاحب در این آزمایشگاه بی سامان گویی پله های مسلخ را بجای ترقی و تعالی می پیمایند.

خصوصی سازی و خصوصی پروری و جذب نخبگان و استعدادهای درخشان و استثنایی و ... دامن نظام آموزشی را گرفت و هفتاد و دو دسته و گروه از کودکان براه انداخت با هزار عور و اطوار.

وزارت آموزش و پرورش بعنوان عیالوار ترین زیرمجموعه دولتی بالغ بر یک میلیون نفر مستخدم دارد. هر سال وعده جذب چندین هزار حق التدریس را می دهد و سال ها عمر زحمت و محنت این گروه بی نماینده و بی زبان را با پوچ کردن سابقه تدریس و سوابقه و حقوق و بیمه و مزایای مربوط به آن را به باد فنا می دهد و وادارشان می کند بابت همین ناچیز شکرگذار و مطیع باشند.

نیروهای شاغل و رسمی هم بسیاری مازادند در عین حال در مناطق مختلف هنوز آنقدر کمبود نیرو هست که دبیر زیست ریاضی تدریس می کند و دبیر ادبیات شده مربی بهداشت، و دبیر نقشه کشی صنعتی، مبانی رایانه می آموزد و ... تمامی این متخصصان زیر نظر معاون پرورشی به خلق خدمت می کنند.

سازمان نوسازی مدارس اختراع شد و خیرین مدرسه ساز مدام درکار ساخت و ساز و نوسازی اند و وقفیاتی نیز به این مجموعه افزون می شوند.

 این همه مدارسی که سراغ دارم و حتی در بهترین انواع و خاص ترین اطوار کلاس هایی دارند شلوغ و بی سامان، سی نفره و بیشتر، نمره نمی دهند و مثلا سنجش را کیفی  می دهند بجای کمی اما دبیرها همانند و سیاق ها همان ...!

این روزها بجای آنکه کم توان ترهای ذهنی و بیزارترین فراگیران درس و علوم را به مراکز تربیت معلم بفرستند بعنوان سرمایه هایی که زیربنایی ترین نظام کشور را بناکنند و البته به حوزه های علوم غریبه! آنها به پشتوانه پول و پارتی پدر فارغ از رنج حتی سنجش ناقص و نیمه کنکور، به  دانشگاه ها و موسسات آموزش عالیه آزاد غیرانتفاعی و پیام نور می شتابند تا پزشک، مهندس، وکیل و ... بشوند و می شوند هم!

 رشته های فنی را این موسسات اقتصادی با شهریه های سنگین در شهرستان ها و شهرهای بزرگ و روستاها حتی به پشتیبانی یک نیروی هیات علمی همه فن حریف ( هم مدرس می شود هم مسول آموزش هم مدیر گروه هم انباردار و رییس کارگاه و مسئول آزمایشگاه هم رییس حراست و مدیر مالی و معاون فوق برنامه و ...) بدون آن که یک کارگاه ساده برق، جوشکاری، آزمایشگاه ساده فیزیک، شیمی، ماشین افزار، مصالح ساختمانی، مکانیک خاک، آیرودینامیک، مدار، قدرت ، کنترل، کشت بافت و میکروبیولوژی و ... داشته باشند یا اصلا بدانند چیست!!!

 برای استفاده از آزمایشگاه های مراکز  و خصوصی موجود در منطقه هم حاضر به هزینه ( هم نه از جیب خود بلکه از شهریه های کلان دریافتی از دانشجویان) نیستند. به دوستی که از قرار استاد یکی از همین مراکز هم هست با خونسردی گفته بودند: مهم نیست ! نمره کارگاه شان را خودمان رد می کنیم!!!

ناتوان ترها هم از نیمه راه به هنرستان های کارودانش و فنی حرفه ای سرازیر می شوند تا قاعده هرم اشتغال و تخصص کشور را بسازند، آنها که در عالم وقع و خارج از خیالات و توهم های برنامه ریزان و واژه پردازان بازوی اصلی اجرای کارهای  فنی و صنعتی در کارخانجات و صنایع و سایر بخش های اقتصادی هستند ( که مهندس و دکتر و پروفسورها شان خود را مافوق سطح انجام کارهای واقعی می دانند البته در این کشور که مهد هنر و معرفت است!!)

این  سوتر جذب متخصصان در بازار کار  و اوضاع اشتغال و ... که دیگر از خورشید درخشان تر . نیازی به بازگو ندارد.

 این هیات سرتا به قدم چون پری از عیب بری ...که ما تا بالای پیشانی تویش غوطه وریم ...چه تخم دوزرده ای می خواهد تحویل روزگار بدهد ؟ غیر از همان نوجوان سیزده ساله ای که  زیرزمین منزلش انرژی هسته ای را کشف می کند!!! و بعد نارنجک به خودش ببندد و برود زیر سفارت انگلیس این روباه پیر استعمار و خودش را از شر این وضع زندگی راحت  کند ... ؟!

حتما با کتابهای الکترونیکی یا همان ebooks آشنا هستید. این کتابها معمولا به فرمت pdf بوده و میتوانید آنها را را با نرم افزارهای نمایش فایلهای پی دی اف همچون ادوب ریدر بخوانید. در وب فارسی موضوع کتابهای الکترونیکی به تازگی بسیار داغ و پرطرفدار شده و در این نوشته با ده سایت برتر فارسی در ارائه کتابهای الکترونیکی آشنا خواهید شد.

۱- کتابخانه مجازی ایران: این سایت مرجع بسیار خوبی برای دانلود ای بوک میباشد که کتابهای بسیاری با موضوعات مختلف را در اختیارتان میگذارد.

۲- پایگاه دریافت کتب الکترونیکی: کتابهای این سایت نیز شمار بالائی داشته و بیشتر در موضعات دینی و اسلامی میبباشند.

۳- کتابخانه بزرگ آریا:  تعداد بسیار زیادی کتاب با موضوعات متنوع را در این سایت خواهید یافت.

۴- کتابخانه کتابهای الکترونیکی فارسی:  این سایت به شما امکان جستجو در موضوعات و کلیدواژه ها را به منظور یافتن کتاب مورد نظرتان میدهد تا کتابهای مورد علاقه خود را به آسانی بیابید.

  ۵- کتابهای الکترونیکی رایگان: سایتی نوپا اما قدرتمند (و به قدرت وردپرس!) که در آن کتابهای جالبی را خواهید یافت.

  ۶- پایگاه کتاب الکترونیکی ایران: سایتی خوب و با دسترسی آسان که در آن کتابهای الکترونیکی خوبی را میتوانید بیابید.

  ۷- مرکز دانلود کتاب و مقالات کامپیوتری: کتابخانه ای مجازی با موضوع کتب کامپیوتری

  ۸-  کتابخانه نودهشتیا: یک کتابخانه خوب دیگر برای دانلود کتابهای الکترونیکی

  ۹- سایت دانلود کتب الکترونیکی فارسی: کتابخانه ای مجازی و بزرگ حاوی تعداد زیادی کتب الکترونیکی

  ۱۰- آریانا ای بوک: یک سایت خوب دیگر برای دانلود ای بوکهای متنوع و خواندنی

پ.ن: در لیست فوق ترتیب بر اساس خوبی و بدی سایتها نبوده و نیز ممکن است سایت خوب دیگری هم در این موضوع باشد که به چشم من نخورده باشد. شما هم اگر سایت خوبی در این زمینه سراغ دارید که در لیست فوق نیست در بخش دیدگاهها اضافه نمائید.

چگونه مادری به کمک اینترنت، بیماری دختر ۱۳ ساله‌اش را تشخیص داد!

این خبر را در سایت یک پزشک دیدم. چند نکته به ذهنم رسید که برایش نوشتم که شاید آوردنش اینجا هم خالی از لطف نباشد.

و يک بار پزشک خانم که گويا بسيار مومنه بودند، مراقب بودند براي معاينه درد قفسه سينه و اسپاسم گوارشي، انگشتان دست شان پوست نامحرم بنده را لمس نکند ...و با اشاره اقدام به معاینه می فرمودند !

(حیف دوست دخترخالم بود و گرنه به یک بیت مهمانشان می کردم:

در حق من لبت این لطف که می‌فرماید      سخت خوب است ولیکن قدری بهتر از این )

اصلاحیه :

متاسفانه این موارد کم نیست اما اميدوارم  کمتر شاهد اينگونه مسايل باشيم.

نشانی اصل مطلب:

http://1pezeshk.com/archives/2008/07/_13_1.html

یا بدون ریاکاری و نگرانی از تاثیر مشغولیات ذهنی اش بر هنجارهای ظاهری و ریاکاری های معمول اجتماعی و سنتی (بخصوص رایج بین ما شرقی ها و ایرانی ها) آنها را طرح  کند و درباره شان با صدای بلند فکر کند و نظر دیگران را بداند.

همه دیده ایم که ما در رفتار هرروزه خود گرفتار برخی ریاکاری و دروغ و دغل بازی هستیم. برای ریاکار و دروغپرداز بودن نیاز نیست شیاد و کلاه بردار و مجرم و جانی بود.

بیشتر ما هر روز بلافاصله بعد از سلام شروع به دروغ گفتن و ریاکاری می کنیم:

سلام خوشتیپ ، خوبم مرسی، امروز خیلی خوشگل شدی ، قربونت برم ، می خوامت ، نوکرتم. خیلی ارادت دارم ... انشاء لله سالم و سرحال باشی. سایه تان روی سر ما مستدام باشد انشاء الله  ، در پناه حق .... 

اگر ذهن ها مستقیم حرف می زدند شاید شکل این «تعارف» های مزورانه اینطور بود:

اه شت! سرصبحی ببین این نکبت باید جلوم سبز شه ، روزم خراب شد، نگاش کن مثل انتر میمونه، مرده شو ببردت! از ریختت حالم بهم می خوره ایکبیری افاده ای، خیال می کنه از دماغ فیل افتاده، ... جز جیگر بگیری، ایشالله نقرس بگیری، بترکی زودتر شرت از سرمون کم بشه ...برو به درک ....!

بچه هایمان را هم همینطور تربیت می کنیم. حتی اول سلام می کنیم مبادا طرف بهش بربخورد و کارمان را به فلان آشنایش سفارش نکند. آن هم در مملکتی که برای دست شویی عمومی هم باید آشنا داشته باشی تا کارت را راه بیندازند یا توپ فوتبال و شوتت نکنند. 

شعری که زندگي ست

اشتباه از ما بود
اشتباه از ما بود که خوابِ سرچشمه را در خيالِ پياله می‌ديديم
دستهامان خالی
دلهامان پُر
گفتگوهامان مثلا يعنی ما! کاش می‌دانستيم
هيچ پروانه‌ای پريروز پيلگیِ خويش را به ياد نمی‌آورد.


حالا مهم نيست که تشنه به رويای آب می‌ميريم
از خانه که می‌آئی
يک دستمال سفيد، پاکتی سيگار، گزينه شعر فروغ،
و تحملی طولانی بياور
احتمالِ گريستنِ ما بسيار است!


سید علی صالحی

گاهی وقت ها ... حس ...یک حس تازه ... حس اشتیاق برای دیدن کسی ... انگار که جان داشته باشد ... انگار که یک کسی باشد ...یک شخص عزیز ... از گوشت و پوست و خون ... شبیه دلتنگی !

انگار که دلت تنگ شده باشد ... بی آنکه موضوعی ذهنت را به فعالیت واداشته باشد ...فقط محض یک حس تازه و البته خالص، انگار که دلت برای یک آدم دوست داشتنی ، یک دوست تنگ شده باشد می آیی و اشتیاق در مویرگ هایت قل می زند و زبانت آماده سرودن است و دلت هلاک گشودن !

اشکالی ندارد اگر چیزی نوک زبانت نیست، یا توی ذهنت مثل یک سرانگشت لای در مانده زق زق نمی کند یا مدام توی کاسه سرت به درودیوار نمی کوبد ... !

همین حس ناب مستقیم بی واسطه ی بی بهانه زیباست و کافی است تا بیایی اینجا و مثل یک پنجره رو به نسیم خنک صبحگاهی باغ دلت را بگشایی و فریاد بکشی : ... سلام ... دوستتان دارم ... ! دلم برای تان تنگ شده بود ..

برای صرف یک چای عصرانه  وقت دارید؟

گرچه ماه رمضان است بیاور جامی

روزها رفت که دست من مسکین نگرفت

زلف شمشاد قدی، ساعد سیم اندامی

روزه هرچند که  مهمان عزیزست ای دل

صحبتش موهبتی دان و شدن؛ اِنعامی

مرغ زیرک به در خانقه اکنون نپرد

که نهاده ست به هر مجلس وعظی دامی

گله از زاهد بدخو نکنم رسم اینست:

که چو صبحی بدمد در پی اش افتد شامی

یار من چون بخرامد به تماشای چمن

برسانش ز من ای پیک صبا پیغامی

آن حریفی که شب و روز می صاف کشد،

بود آیا که کند یاد ز دُرد آشامی؟!

حافظا !  گر ندهد داد دلت آصف عهد

کام دشوار به دست آوری از خودکامی !

با ربنای آسمانی استاد شجریان بیادش می آوریم با بوی کتلت و شامی، نان و پنیر و سبزی و آش داغ! مثل روزهای کودکی!

و چای شیرین، خرما، بامیه و زولبیا، انواع حلوای سیاه و کنجدی، پشمک، فرنی، لرزونک (آنوقتها هنوز ژله چندان باب و رایج نبود) و کلی خوردنی های خوشمزه و اغلب شیرین دیگر که همه ما بچه ها و مومنان گرسنه درگاه حق تعالی را از خود بیخود می کرد و در حوضچه عبودیت غرق می کرد!

با دلتنگی غروب که ذره ذره کبودتر شدنش را با ولع انتظار می کشیم تا درهای بسته مهمانی خدا باز شود و گِردکرده های دستان زحمتکش پدر و مادر را بنام ضیافت الله در چند دقیقه پاک و نابود گردانیم ! 

باقی در ادامه مطلب

‏2-‏  هروله های ما (من، تو، او ...)

  او سر خم مي كرد و حمايت و تشويق محيطش را مي خريد و آرام  مي رفت و آنچه مي خواستند مي شد و شد.‏

گویا اشتباها این شعر به برشت منسوب و در اینترنت پراکنده شده بود و 

مارتین نیمولر، کشیش پروتستان ضدنازیسم بوده است.

«مارتین نیمولر» (۱۴ ژانویه۱۸۹۲ – ۶ مارس ۱۹۸۴) کشیش پروتستان ضد نازیسم است که به خاطر مقاومت در برابر هیتلر و گفتار کوتاه شعرگونه اش که به اشتباه به برتولت برشتنسبت می‌دهند و مدام دستکاری و کم و زیاد می‌شود، شهرت جهانی دارد.

در آغاز نازی‌ها سراغ کمونیستها را گرفتند تا با خود ببرند و سر به نیست کنند. من سکوت کردم و لام تا کام حرف نزدم چون کمونیست نبودم. بعد (از کمونیستها) در نخ اتحادیه‌های کارگری رفتند اما چون در شمار آنان نیز، نبودم سکوت کردم. یهودی‌ها را که هدف گرفتند بازهم واکنشی نشان ندادم چون یهودی نبودم. تا اینکه سر وقت خودم آمدند...وقتی خودم را دستگیر کردند... دیگر کسی نبود تا صدایی به اعتراض برآرد.

احسان در وبلاگ (آب و آتش) چند پست جالب گذاشته این چند وقت. از خاله قزی ها و عمه قزی و زندگی های که می کنیم!

زیبابود و من کامنتم را ترجیح دادم یک پست بنویسم و بگذارم اینجا!

 نتیجه گیری و دسته بندی (کاری که دوست داریم در اولین فرصت بر هر مطلبی انجام بدیم) بخصوص ازین چند اپیزودی ساده نیست. متغیرهای زیادی دخیل اند!

 1- تفاوت های فکری بخصوص و فرهنگی و اصلا تفاوت طرز فکرکردن آدم ها و خانواده  به شکل تاسف برانگیزی در معادلات و محاسبات قبل و حین ازدواج به رسمیت شناخته نمی شود و جدی گرفته نمی شود. بنظرم این از به رسمیت نشناختن عشق هم مخرب تر و موذی تر است. چسبیدن دو تا آدم با دو دیدگاه متفاوت که اصلا ربطی بهم پیدا نمی کنند ابلهانه هم نباشد، دوام و پایداری ندارد. مردهای خیلی زیادی را می بینم که متاهل اند اما زوج نیستند! زن های خیلی بیشتری می شناسم که حاضر نیستند به این مساله فکر کنند. آنچنان ارزش ها و دیدگاه هایشان جزمی شده و سفت و سخت و بی انعطاف شده که یا مردانشان بکلی انکارشان می کند و مجزا زندگی می کنند در درون خود یا این پوسته ضخیم بی انعطاف را آنقدر فشار می دهند تا با صاحبش می شکند.

2- لایف استایل ! اصلا نوع زندگی ما مشکل ایجاد می کند. ماشین های انسانی که انگار خلق شده ایم برای کار!!! پیشرفت و  موفقیت.  یادمان می رود که آدمیم و زندگی کنیم ! دوباره، آنکه سهیم این تلاش نیست تنها می ماند یا تنها می گذارد.

توقعات، طرز فکر اشتباه ، اصلا فکر نکردن به اینکه برای چه و دنبال می دویم یا بهای رسیدن ها و اکتساب یا هزینه هایش را از چه منبعی می پردازیم؟

3- تغییرات !

بفرض که شما و همسرتان زوج مناسبی هم بودید! بودیم! یا بودند! در نقطه آغاز در فصل مشترک خوبی هم شروع کردید/یم/ند. اما آدم ها تغییر می کنند، رشد می کنند یا حتی تنزل می یابند احمق می شوند دچار اشتباه و کژروی می شوند ... !

در ادامه مسیر همراه نمی مانند. تک می افتند. تنها می شوند.

 و آیتم های مختلف دیگر  که در هر کدام وقتی اندیشه و شعور و تربیت و مداوما در طول مسیر زندگی فیدبک گرفتن از خود و بررسی خود، هدف، مسیر، دستاورد و نقشه  کشیدن برای درست رفتن نباشد که اغلب هم نیست، داستان، ختم به زوج های تنها می شود.

گاهی هم یکی کاملا فدای بینش دیگری می شود.

گاهی هم هردو فدای بی بینشی همدیگر!

سوال :برای اینکه بینش ایجاد شود چه بسترها و چه ابزاری هست یا باید تمهید شود روانشناس عزیز نویسنده؟!

 کاش در این باره بنویسید راهنمایی کنید و کاش می شد با هم تلاش کنیم راه حلی فردی، گروهی، اجتماعی .... !

مثلا آموزش، مرجع مشورت، مشاوره ، رسانه ، مقاله ، معرفی منابع و ... اینها که شما استادان آن هستید.

اما باورتان نمی شود گاهی واقعا مرجع و منبع در دسترس آدمهایی که مرتکب انتخاب یا درگیر ازدواج می شوند خیلی کم و محدود است؟ آموزش نیست! اصلا بینشی بوجود نمی آید؟

مادرم گاهی بعد از سی و چند سال گاهی در انتهای مطالعه نوشته ای یا تماشای برنامه ای با حیرت و البته حسرت می گوید :

چطور این همه کارهای به این حساسی و مهمی را بدون کمترین آموزش و بینش و دانشی انجام داده ایم و هنوز هم به همان سیاق انجام می شود (معمولا درباره ازدواج، بچه دار شدن و تربیت و پروردن فرزندان می گوید)!

برایم جالب است که او می گوید و از نسلی است که فعالیت گروهی اش سبزی آش پاک کردن، خمیر کردن و نان پختن سرسال به تعداد زیاد و سفره انداختن برای رقته و اوبولفرض و سکینه و غیره است ... (و البته مایه افتخار من است که مقالات و کتاب های زمینه روانشناسی و جامعه شناسی و غیره را هر از گاهی خوب می خواند!)

پيش نوشت: يك مدتي بود دلمان مي خواست يك همچين جمع بندي از جريان جاري داده ها (نداده ها كه جاي خود دارند) و وارده ها، خودمان فرآوري كنيم و در معرض ديد بازديد كنندگان محترم بچسبانيم. اما پيرو همين پست قبلي و به همان بهانه ها (نمي رسيم بهانه هايمان را مرتب بروز رساني كنيم چونكه سرورش فيل..تر و شتر ..تر شده است!) چنان مشمول مرور زمانش كرديم تا يك فقره آماده اش بدستمان رسيد اما شبيه همانست كه « اوا ...منم مي خواستم همينو بگم...! »

فلذا ... وارده :

يه سال ديگه هم گذشت و نوروز داره تموم ميشه. تعداد ايميل هايي که ميگيريم کمتر شده اين روزا ولي ‏کماکان ايميل هاي آموزشي که دوستان ميفرستن سرازيره...به لطف اين ايميل ها زندگي من ديگه مثل ‏سابق نيست. حقيقتش تغييراتي در اثر اين ايميل ها در من ايجاد شده که حس عجيبي راجع بهش دارم. ‏
‏ ‏مثلا" هنوز هم برام پيغام مياد که جلوي زير آب رفتن پاسارگاد رو هرجوري که ميتونم بگيرم!...گاهي با ‏خواهش و درخواست امضا طومار و گاهي هم با فحش و فضيحت بهم ميگن که خيلي خري که مقبره يکي ‏از اجداد بزرگوارت به خاطر افتتاح سد توسط دولت مهرورز داره داغون ميشه و تو نشستي تو خونه ات. ‏به بي غيرتي متهم هستم. ‏
‏ ‏ديگه يه لقمه راحت تو رستوران از گلوم پايين نميره، چون دوستان عکس هرچي جونور و کثافاتي که ‏توي بشقابهاي نيمه خورده و سوپ ها و رستوران ها پيدا شده رو، برام فرستادن و تمام ماشين هاي حمل ‏گوشت رو به طريق ايکس ري در حال حمل گربه هاي بي صاحاب پوست کنده و يخ زده ميبينم. ‏
‏ ‏هرچي مايعات دستشويي ميخرم به سرعت برق و باد تموم ميشه چون نسبت کثافت هاي روي کيبرد و ‏دستگيره در تاکسي و اسکناس و بند کفش و پاکت سيگار و قوطي کنسرو رو به سنگ توالت برام ‏محاسبه شده و تا دقت 3 رقم اعشار فرستاده شده و همگي چندين برابر ليسيدن کف توالت ، ضرر داشته!  ‏
‏ ‏آدرس تمام مجامع جهاني رو حفظ شدم و با همشون مکاتبه دارم چون بارها ازشون درخواست کردم که ‏مراسم ختنه سورون رو يه آيين جهاني اعلام کنند و رقص چاقو در يونسکو بعنوان ميراث فرهنگي ‏بشريت ثبت بشه.  ‏
‏ ‏ديگه يه قرون پول تو بانک ندارم چون مجتبي کوچولو توي استان ايلام تقريبا" 300 بار کليه هاش از ‏کار افتادن و بايد عمل ميشده و پدرش 35 بار از روي نردبون افتاده و 4 تا دنده شيکسته داره و بيکاره و ‏خواهرش هم در اثر آتش سوزي چراغ نفتي 46 بار پيوند پوست لازم داشته.  ‏
‏ ‏البته هنوز اميدوارم که توي برنامه اي که يکي از ايميل ها ميگفت واقعيت بدون ردخوره، با فرستادن ‏ايميل به 2500 نفر از دوستام مبلغي معادل 273 657 دلار درآمد مفت و مسلم نصيبم بشه و اين غير از ‏اون درخواستهاي اقامت در کشورهاي انگليس و امريکا و استراليا است که از دفتر حفاظت منافعشون در ‏
آفريقاي جنوبي و گامبيا برام رسيده.  ‏
‏ ديگه تمام حرفاي پائولو کويلو و مارکز و دکترشريعتي و چارلي چاپلين و دکتر حسابي و گابريل باتيستوتا ‏رو راجع به زيبايي زندگي و خوب بودن حوله گرم و زيبايي چشماي دختر بچه ها حفظم . هميشه در حالي ‏که از دود و کثافت تهران دارم خفه ميشم و يه خرس باتوم بدست با شلوار شيش جيب دنبالم ميدوه ، به ‏
اون پيرمرد کور بيچاره اي که زيبايي بهار رو نميديد فکر ميکنم و احساس ميکنم من خيلي از اون ‏خوشبخت ترم!  ‏
‏ ‏ديگه نميتونم با خيال راحت از سوپر مارکت خريد کنم چون نصف مارک هاي مواد غذايي، بيشتر ‏سودشون عايد شرکت هايي ميشه که روي نقشه هاي نصب شده در دفاترشون به جاي خليج فارس نوشته ‏خليج عربي.  ‏
‏ ‏به لطف دوستان من ديگه نميتون نوشيدني هاي گازدار بخورم چون نصف بيشترشون جرم هاي توالت رو ‏به سه شماره تو خودشون حل ميکنن. پفک که به هيچ عنوان، چون موقع آتيش گرفتن ازش دود سفيد ‏عجيبي متصاعد ميشه و همچنين هيچ آبي که تو بطري يخچال باشه را نميتونم بنوشم چون هفت جور ‏
سرطان مختلف مياره، در عين حال از مايکرويو هم براي گرم کردن غذا نميتونم استفاده کنم چون گلدوني ‏که با آب يکبار گرم شده در مايکروويو آب داده شده بود، 3 روزه ورچلوسيد! و از همه بدتر امواج ‏موبايله که اگه بيست تاش با هم رو موقع زنگ زدن، جمع کني يه تخم شتر مرغ رو 30 ثانيه اي ميپزه ‏ديگه من که جاي خود داره!  ‏
‏ ‏با آگاهي که در اثر اين ايميل ها پيدا کردم،ديگه تمام مدتي که سوار اتومبيلم هستم مراقب اطرافم ،که ‏مبادا يه رواني با يه تفنگ آب پاش که توش اسيد سولفوريک ريخته بياد سراغم!  ‏
‏ ‏ديگه نميتونم به شماره هايي که نميشناسم و روي صفحه موبايلم ظاهر ميشه جواب بدم چون ممکنه در ‏اثر مکالمه با اونا بعدا" برام قبضي بياد که ميگه من 2 ماه تموم با جاماييکا و اوگاندا حرف زدم. ‏
‏ ‏ديگه نميتونم به راحتي با عابر بانک کار کنم چون اگه شماره کارت رو اشتباه  ‏
وارد کنم ، کلانتري منطقه اتوماتيک خبر ميشه و کارت از طريق سيستم ردياب الکترونيکي قفل ميشه. ‏
‏ ‏در اثر اطلاعات ارزشمند ايميل ها ،بنزين زدن برام کابوس شده چون فهميدم اگه هر دفعه يه پروسه ‏خاص رو براي گذاشتن و برداشتن کارت سوخت طي نکنم از سهميه ام چندين ليتر کم ميشه. ‏
‏ ‏مسواکم رو توي پذيرايي نگه ميدارم چون استفاده از سيفون باعث ميشه ذرات ريز مدفوع تا 6 متر در ‏اطراف پراکنده شن. ‏
‏ ‏هيچ رو انداز ارزون قيمتي نميخرم چون ممکنه مواد اوليه اش دستمالهاي هاي مصرف شده يک دهکده ‏در شمال شرقي چين باشه! ‏
‏ ‏به خاطر نصيحت عالمانه ايميل ها که بر مبناي تحقيقات يک دانشمند آلماني که در پرو تحقيق ميکرده ‏ارسال شده بود، 5 هفته تمام سعي کردم از عصاره آبليمو و سير و گشنيز که سه روز در آفتاب و سه ‏روز در سايه مونده بود به جاي نهار و شام استفاده کنم تا پوستم شفاف شه و تمام سوراخاي بدنم باز ‏شه، اما اين فقط باعث شد تا عمر دارم ديگه چيزي که بو و مزه اين سه تا رو بده، نخورم! ‏
‏ ‏ديگه به هيچ عنوان در هيچ دريايي شنا نميکنم چون حجم مدفوع و ادرار نهنگ ها و کوسه ها در هر ‏نوبت کارکرد مزاج ،برام ارسال شده! ‏
‏ ‏راستش اگه خوندن اين نوشته رو به 235 تا از دوستاتون توصيه نکنيد تا فردا ساعت 5 بعد از ظهر يه ‏کوهان پشمالو در ميارين که فقط با عمل جراحي قابل برداشتن خواهد بود....ديگه خود دانيد!‏

پس نوشت:

1.ما ازين انشان نتيجه مي گيريم كه : واو ... سوسك آشپزخانه هم بوديم در برابر اين همه مواد سمي و مضر و سرطان زايي كه به خورد ما از جهات مختلف مي دهند (شوخي هم در كار نيست از برنج هاي هندي وارداتي و نمك هاي داخلي صادراتي آرسنيك دار بگير تا پسته و آرد گندم آلوده به فلوكستين و تخم مرغ دست ساز چيني و آب معدني انگل دار و نوشابه با طعم خرخاكي بوداده!!! و غيره) تاب نمي آورديم. قدرتي خدا ببين چقدر موجودات كاردرست خودساخته و مقاوم و البته مردم نجيبي هستيم كه بدون آنكه هيچ خم به ابرو و پيچ به گرده! بياوريم اينچنين استوار و برافراشته در گردباد گذر زمان ايستاده ايم و تازه كلي هم خوش بحاليم!

2. سوالات آخر فصل :

الف) آيا جريان داده ها مثل جريان جوب! پسماندهاي تصفيه نشده هاي ذهن هاي متروك و بيمار انواع مستشار و ساير انسان هاي علاف واقع در زاويه هاي اينترنت و كلا حرف هاي ارزان قيمت مي باشد ؟ و نبايد به آنها توجه كرد و فقط زندگي كرد و حالش را بِبرُد؟ 

ب) آيا بايد به كوه گريخت و به جنگل پناه برد و هيچ چيز جز علف زمين و ميوه درخت و آب چشمه كه جلوي چشم خويشتن از اصل منبع اش مي جوشد و مي رويد و بر مي آيد استفاده كرد و هيچ چيز صنعتي و شهري و مدني نخورد و نياشاميد؟ يا پس از هر لقمه مقداري مواد ضد عفوني كننده نوشيد و با دستمال ضد باكتري دست و دهان را پاك نمود؟

ج) آيا بايد به داده هاي وارده و آگاهي هاي تازه و هشدارهاي جدي مداوم به عنوان اطلاعات دقيق و درست و راهكارهاي حياتي و ضروري نگاه كنيم مثل انواع شيوه نامه ها و دستورالعمل هاي درست متنوع ديگري و قواعد و قوانين و مانيفست هايي كه بلديم و مي دانيم براي زندگي اجتماعي و رفتار انساني ضروري است مثل قوانين رانندگي، پاك نگهداشتن محيط زيست و محل زندگي، مراعات حقوق همسايگي در آپارتمان ها، درك مفهوم صف!!! و نوبت و خيلي چيزهاي محم و درست ديگري كه مي دانيم همه مان اما رعايت نمي كنيم و بقول عفيفه رها به آستين مان ! هم نمي گيريم.

د) هيچكدام!؟

ما اصلا تبحر داريم در اين امر كه آنقدر سوژه را لفتش بدهيم و فكر كردن و مطالعه و نوشتن درباره اش را به تاخير مي اندازيم تا يك آدم باسواد و فهميده پيدا شود درباره اش بنويسد و ما بخوانيم و اندر كيف بمانيم : ... واو ... چه تله پاتي شديدي و چقدر ذهن هاي سنكرون شده اي و چقدر جالب و باذوق و غيره و چه به به ها و چه چه ها كه نكنيم.

مثلا همين الان درباره يك موضوعي مي خواستيم بنويسيم كه چند وقتي از دم ذهنمان رد شده و خيلي جالب بوده ، بعد از چندي الان فرصت كرده ايم از زور بيخوابي دست به صفحه كليد ببريم اما بزن و بكش يادمان نمي آيد موضوع چي بوده اصلا. يعني خداييش اين سبك نويسندگي و انديشه پراني و نغز پردازي هم هم نوبرش است به مولا !

نمي دانيم اصلا چرا آن دوستاني كه هر از گاهي مي آمدند به ما نصيحت مي كردند برو به فكر كار و زندگيت باش و قسط هاي عقب افتاده و حساب هاي بلاتكليف و بي صاحابت و اين امور انتزاعي و فانتزي را بگذار براي اهلش چرا اينهمه خسته شده اند و از رو خودشان را برده اند و هيچي نمي گويند؟!

پ.ن: هرچي غور و تعمق كرديم و زور زديم ديديم كه سوژه از كف مان پريده بكلي! گمانم برويم كمي بلاگ خواني بكنيم. اين پست ها آنقدر كمرنگ و اين خانه آنچنان بي رونق شده بلكه يك فكري بحالش بكنيم.

خوشبختي!

راستش حتي در قعر خلوت و تنهايي هم – امروز به صراحت تصميم گرفتم كه اينجوري است! – انگار خودم شرمم بيايد كه اينقدر ساده و مثل اين بچه هاي طفلكي ها! براي خودم ذوق مي كنم و گاهي خيلي يواشكي احساس خوشبختي مي كنم.